0

Nakakaloka.

Ang daming namamatay.

Naging normal na lang na balita araw-araw, gabi-gabi.

Matagal na akong hindi nakanood ng balita

Kaya nitong nakanood ulit ako, grabe,

Nakakalungkot. Nakakaloka.

Nanlaban daw.

Sa totoo lang, meron pa bang manlalaban ngayon

E alam nilang papatayin lang din sila kung manlalaban sila?

Ah, baka naman kaya sila nanlalaban kasi isip nila

At least namatay silang lumalaban. Ganun ba?

Hmm, mahirap isipin. Nakakaloka.

Hindi ko maintindihan bakit may mga Kristiyanong sang-ayon sa mga nangyayari ngayon.

Siguro mas maiintindihan ko pa yung mga hindi umiimik,

Kasi sa totoo lang, mahirap talagang umimik

Lalo na kung kontra sa opinyon ng marami yung sasabihin mo,

Lalo na kung maraming di matutuwa sa mga salita mo.

Pero yung mga umiimik ng pagsuporta sa gyerang to,

Grabe lang. Grabe sila. Nakakaloka.

Pro-life daw.

Pero biglang kabig na, “E deserve naman kasi nilang mamatay.

Pinili nilang gumawa ng masama. Dapat lang sa kanila yan.”

Whuuut? Saang part dun yung pagiging pro-life nyo? Huhubells.

Kung magsalita tayo para bang sila, dapat lang mamatay

Para mas maging safe kuno ang buhay natin.

Paano naman yung buhay nila at ng pamilya nila?

Aaaah, pro-life nga. Sariling buhay lang iniisip.

Mabuti pa raw na mamatay sila para mabuhay tayo nang mas payapa.

Naging payapa nga ba? Payapa ba kung araw-araw may pinapatay?

Gabi-gabi na lang, may pamilyang naglalamay. 😦

Nakakalungkot. Huhubells talaga. Nakakaloka.

15002408_10207776084225844_1445142892585617308_o

May future pa ba ang bansa?

I mean, magandang future?

Kung ibabase ko lang sa mga nakikita ko ngayon,

Mahirap nang umasa pang gaganda ang sitwasyon.

Kasi nga diba, nakakaloka talaga.

Nage-gets nyo ba ako? O feeling nyo masyado lang akong nega?

Pero haaaaaaaaayyyyy

Live by faith and not by sight.

Huhubells.

Kahit na nakakaloka ang mga ganap sa bansa ngayon

Kahit na di ko maintindihan

Kahit na nakaka-frustrate ang pagiging patay malisya ng bayan sa mga nangyayari

Kahit na parang walang pag-asa

Kahit na maraming “kahit na”

Pipiliin kong magtiwala pa rin sa iyo, O Diyos.

Magtitiwala pa rin po akong magiging maliwanag ulit

Ang kinabukasan ng Pilipinas.

Matatapos ang dilim, at mapapatunayang

Kailanman hindi talaga magagapi ng dilim ang liwanag.

Magliliwanag sa buong bansa.

Makikilala ka ng lahat ng Pilipino.

Yes, Lord. Magliliwanag sa buong bansa at makikilala ka ng lahat ng Pilipino.

Salamat po.

Sa tuwing pinapaalala nyo sa akin na merong pag-asa,

Napapangiti ako. Nakakagaan ng puso.

Haay. Sana nga po. Sana talaga.

(Pero wait. Biglang kumirot ang puso ko.

Aww, seryoso. Literal.

Ang sakit. Anong ibig sabihin nito?

Oooh nakakaloka pero

Itutuloy ko pa ang nasimulan kong dasal.)

Panginoon, malamang po kumikirot din ang puso nyo

Sa mga nangyayari sa bansang Pillipinas.

Maraming namamatay, di na umiiral ang hustisya.

Magulo at madilim ang paligid.

Tuso at sinungaling ang mga lider huhu

At kaming mga Kristiyano, iba-iba pa ang pananaw tungkol dito.

Sa lahat ng ito, Panginoon,

Alam po naming sa inyo lang kami makakaasa.

Wala nang iba pa.

Baguhin nyo po kami, at gamitin para sa tunay na pagbabago

Sa mahal naming bansang Pilipinas.

Di na talaga kami pwedeng tahimik na lang.

Pangunahan nyo po kami, Panginoon.

Magliwanag po kayo sa madidilim naming mga puso.

Patawarin nyo po kami sa mga kasalanan namin.

Magliwanag po kayo sa mga buhay namin

at sana ang liwanag nyo na lang talaga

Ang makita naming lahat.

Ipakita nyo po sa amin ang dapat naming gawin.

Sa pangalan ni Jesus. Amen.

*sinulat nung Jan 7, 2017, kasagsagan ng mga ejk sa bansa. Nakakalungkot kasi hanggang ngayon, ganun pa rin. 😦
*
kantang swak na swak: Perfect love by Hillsong United

0

24 things I learned in life

I was reading my journal and found this list of life lessons I’ve written on my 24th birthday. Gusto ko lang ilagay dito, for the record πŸ™‚

  1. Hindi material things ang magpapasaya sa atin.
  2. Mahalagang matutunan natin ang maging mapagpasalamat.
  3. Lahat ng nangyayari sa atin ay dahil sa grace ng Panginoon.
  4. Kung ano ang role natin, dapat nating gampanan nang maayos.
  5. Yung mga taong gusto kong kasama sa celebration, sila yung mga tinuturing kong friends ko talaga.
  6. Malaki ang magagawa ng prayer lalo na sa mga bagay na di na talaga natin alam solusyonan o gawan ng paraan.
  7. Marami tayong pangarap pero ang plano ng Diyos ang pinakamainam na mangyari sa lahat. πŸ™‚
  8. Di natin kailangang mag-involve sa lahat ng gusto nating gawin, kasi minsan di kakayanin ng katawan natin, kaya pillin nating mabuti.
  9. Masarap magising nang maaga. Sana lagi kong maranasan.
  10. Dapat kung gaano karaming time ang binibigay ko sa mga kaibigan ko, mas marami pa dun ang time ko sa pamilya.
  11. Mas ginaganahang gumawa ang isang tao pag na-aappreciate siya.
  12. Let us keep our options open. Di natin masasabi ano ang mangyayari sa atin in the future.
  13. Meron tayong gustung-gusto talagang gawin at malamang sa malamang, dun din tayo gustong dalhin at gamitin ng Diyos.
  14. Nakakatulong ang mga kanta sa buhay natin – review, trabaho, at muni-muni.
  15. Dapat shine-share ang talino at talent para may next in line.
  16. I-maximize natin ang potential natin para sa Panginoon.
  17. Para hindi isipin nina Ma at Pa na nabubuhay lang ako para sa sarili, dapat maghugas ako ng pinggan o kaya magwalis sa bahay.
  18. Okay rin naman palang magpa-laundry pag wala talagang time.
  19. Nakakasaya ang art at colored pens πŸ™‚
  20. Mahalagang reviewhin ang bawat araw para makita ko yung pattern ng pamumuhay ko.
  21. Matutong magtipid at magbigay.
  22. Kung gusto kong kumain kami nang sabay-sabay, dapat pagkatawag pa lang sa akin, punta na agad sa mesa.
  23. Masayang mag-alaga ng mga hayop sa bahay.
  24. Hindi ko matuturo ang hindi ko alam, hindi ko pa mabibigay ang wala sa akin, at hindi ko makukwento ang hindi ko naranasan.

 

0

Books

Noon, lagi akong bumibili ng libro pag payday. Madalas, children’s book, na isa-isa kong kinukwento sa coteachers ko pag free time o depende sa sitwasyon.

Lately, di na ako bumibili ng children’s books, siguro kasi wala naman na akong kukwentuhan. Ang mga librong binavasa ko ngayon e tungkol sa topics na interesado ako: families, creativity, habits, prayer, backslide, suffering, dreams, God’s will, and the like.

Marami akong natutunan sa pagbabasa ko, kaya hopefully starting next month, makapagsulat ako ng book reviews weekly. Push na ito! πŸ™‚

0

Jamming Time

Ngayon na lang ulit ako nakapaggitara with friends. Magandang pakinggan yung kantahan namin kanina, swak yung mga boses namin sa tunog ng gitara, kasabay pa ng ulan. Nakakatawa nga lang kasi tuwing bibirit ako, biglang lumalakas ang ulan. Haha.

Halos mga kanta nung highschool ang tinugtog namin, lahat tuloy kami napapangiti. Dami kasing alaalang kasama ng mga kanta. Yung iba may mga kwento, yung iba wala lang. Basta, mga kanta yun nung panahon namin.

Sa lahat ng kinanta namin kanina, pinakanagustuhan ko yung When you say nothing at all. Kinakanta kasi namin yun noon tuwing MTAP review sa library. Natutunan ko rin ang second voice nun. Kanina, nirequest ko na kantahin ng kaklase ko yung melody para ma-practice ko yung second voice (kung kaya ko pa!)

Tinugtog ko yung pangalawang stanza, kinanta niya yung melody, sinabayan ko ng second voice. 

Kumanta na nga kami, na akala mo e sigurado sa tono. At napangiti na lang ako, labas dimple. Ang sarap pakinggan πŸ™‚ Tumahimik yung mga kwentuhan, pati ulan at hangin nakinig. Napanganga rin yung iba pa naming classmates (o baka akala ko lang pala haha) habang nakikinig.

Ang sarap kumanta. Pakiramdam ko nagningning mga mata ko kanina habang kumakanta at inaalala ang highschool memories naming lahat. πŸ™‚ Naalala kong nagduduet din kami ni classmate dati pag naghihintay kami ng teacher. Napailing ako sa tuwa kasi kaya pa rin pala naming kumanta nang sabay, nasa tono pa rin. Napangiti na lang talaga ako. Ang galing! Yey! Sa uulitin!

0

Sofa Thoughts

Humiga ako sa sofa kanina at pagpikit ko, maraming bumalik na alaala.

Naalala ko nung humiga ako sa faculty lounge namin sa school kasi masama ang pakiramdam ko. May nakakita sa aking ibang teacher at sinumbong ako sa coordinator ko. Nung nasa clinic na ako, pinagsabihan ako ng coordinator ko na wag na akong hihiga doon para walang masabi ang iba. Dumiretso na lang daw ako sa clinic pag di okay ang pakiramdam ko. Simula nun, napadalas na ang paghiga ko sa clinic hehe.

Naalala ko tuloy yung araw na pumasok ako kahit hinang-hina ako. Na-guilty ako kasi pangatlong araw na akong absent, at huli na kami sa lessons, e kailangan nang mag-quiz. Kaya pumasok ako. Pero akala ko lang pala kaya ko na. Halos kakaupo ko lang sa classroom, naramdaman ko agad ang hilo. Ayun, balik clinic. Di ko na ikukwento anong nangyari pababa galing sa Room 501. Basta, okay naman na ako hehe.

Naalala ko tuloy yung mga araw na nasa school ako at nagtuturo. Nakaka-miss. Noon, parang tuloy-tuloy lang ang mga araw, hindi ko nararamdamang nagtatrabaho ako. Basta para lang akong nabubuhay. Ibig kong sabihin, nung nagtuturo ako, dama kong masaya na ako sa ganung buhay. I felt like I’m living the life I want. At palagay ko naman, yun din ang buhay na gusto ng Diyos para sa akin nung mga panahong yun. Seryoso. Ewan ko lang ngayon. Hehe. Darating din tayo diyan.

Naalala ko tuloy yung sabi ni Ate Love sa akin dati, “May iba-iba tayong calling sa ibat-ibang panahon.” Something ganun. At in fairness, sang-ayon ako sa kanya. Saan kaya ako tatawagin sa susunod? πŸ™‚

0

Another lousy poem

Hooray for this Wednesday
A perfect day to run away
Of course, I’m only joking.
Or maybe not. HAHAHAhey!

Stress said “Hello,” and myself said,
“O yes, oooh, well, oh Hi there!”
Stress felt welcomed and so stayed
And behold, a perfect day

A perfect day to write a poem
A lousy poem, oh yes, it is!
Coz I need me time, I need space
To help me say goodbye to Stress πŸ™‚

0

Mahaba-habang lakaran

Bihira lang tayo magkita, pero lahat ng pagkikitang yun, laging sulit. Lalo na nitong mga nagdaang araw. Pag nagkita tayo, buong araw tayong magkasama kasi marami tayong linalakad haha
Grabe, dami nating napagkwentuhan, napunan yung mga panahong di tayo nakakapagkita. Mga kwentong pamilya, pag-aaral, kaibigan, libro, kapayapaan sa mundo, trabaho, pananampalataya, pusa, buhok, plano sa buhay, mga kakilala, palabas sa TV, etc, etc. Di tayo nauubusan ng kwento, marami kasi talaga tayong pwedeng pagkwentuhan. πŸ™‚

Salamat sa mga kwentuhan kasi dun tayo mas nakakapag-isip at yun din ang mas nagpapalalim ng friendship natin, diba? Natutuwa talaga ako sa mga lakad natin, nagmamabagal man na lakad o nagmamadali hihi, mga lakad na akala maikli, napakahaba pala, at mga lakad na akala saglit lang, pero matatagalan pala. HAHA

At kahit halos tapos na ang mga nilakad nating papel, alam kong hindi pa rin tapos ang mga lalakarin natin na magkasama. Nuuks! Go go go Cha! πŸ™‚ Suportahan kita all the way! πŸ™‚