0

Books

Noon, lagi akong bumibili ng libro pag payday. Madalas, children’s book, na isa-isa kong kinukwento sa coteachers ko pag free time o depende sa sitwasyon.

Lately, di na ako bumibili ng children’s books, siguro kasi wala naman na akong kukwentuhan. Ang mga librong binavasa ko ngayon e tungkol sa topics na interesado ako: families, creativity, habits, prayer, backslide, suffering, dreams, God’s will, and the like.

Marami akong natutunan sa pagbabasa ko, kaya hopefully starting next month, makapagsulat ako ng book reviews weekly. Push na ito! 🙂

Advertisements
0

Jamming Time

Ngayon na lang ulit ako nakapaggitara with friends. Magandang pakinggan yung kantahan namin kanina, swak yung mga boses namin sa tunog ng gitara, kasabay pa ng ulan. Nakakatawa nga lang kasi tuwing bibirit ako, biglang lumalakas ang ulan. Haha.

Halos mga kanta nung highschool ang tinugtog namin, lahat tuloy kami napapangiti. Dami kasing alaalang kasama ng mga kanta. Yung iba may mga kwento, yung iba wala lang. Basta, mga kanta yun nung panahon namin.

Sa lahat ng kinanta namin kanina, pinakanagustuhan ko yung When you say nothing at all. Kinakanta kasi namin yun noon tuwing MTAP review sa library. Natutunan ko rin ang second voice nun. Kanina, nirequest ko na kantahin ng kaklase ko yung melody para ma-practice ko yung second voice (kung kaya ko pa!)

Tinugtog ko yung pangalawang stanza, kinanta niya yung melody, sinabayan ko ng second voice. 

Kumanta na nga kami, na akala mo e sigurado sa tono. At napangiti na lang ako, labas dimple. Ang sarap pakinggan 🙂 Tumahimik yung mga kwentuhan, pati ulan at hangin nakinig. Napanganga rin yung iba pa naming classmates (o baka akala ko lang pala haha) habang nakikinig.

Ang sarap kumanta. Pakiramdam ko nagningning mga mata ko kanina habang kumakanta at inaalala ang highschool memories naming lahat. 🙂 Naalala kong nagduduet din kami ni classmate dati pag naghihintay kami ng teacher. Napailing ako sa tuwa kasi kaya pa rin pala naming kumanta nang sabay, nasa tono pa rin. Napangiti na lang talaga ako. Ang galing! Yey! Sa uulitin!

0

Sofa Thoughts

Humiga ako sa sofa kanina at pagpikit ko, maraming bumalik na alaala.

Naalala ko nung humiga ako sa faculty lounge namin sa school kasi masama ang pakiramdam ko. May nakakita sa aking ibang teacher at sinumbong ako sa coordinator ko. Nung nasa clinic na ako, pinagsabihan ako ng coordinator ko na wag na akong hihiga doon para walang masabi ang iba. Dumiretso na lang daw ako sa clinic pag di okay ang pakiramdam ko. Simula nun, napadalas na ang paghiga ko sa clinic hehe.

Naalala ko tuloy yung araw na pumasok ako kahit hinang-hina ako. Na-guilty ako kasi pangatlong araw na akong absent, at huli na kami sa lessons, e kailangan nang mag-quiz. Kaya pumasok ako. Pero akala ko lang pala kaya ko na. Halos kakaupo ko lang sa classroom, naramdaman ko agad ang hilo. Ayun, balik clinic. Di ko na ikukwento anong nangyari pababa galing sa Room 501. Basta, okay naman na ako hehe.

Naalala ko tuloy yung mga araw na nasa school ako at nagtuturo. Nakaka-miss. Noon, parang tuloy-tuloy lang ang mga araw, hindi ko nararamdamang nagtatrabaho ako. Basta para lang akong nabubuhay. Ibig kong sabihin, nung nagtuturo ako, dama kong masaya na ako sa ganung buhay. I felt like I’m living the life I want. At palagay ko naman, yun din ang buhay na gusto ng Diyos para sa akin nung mga panahong yun. Seryoso. Ewan ko lang ngayon. Hehe. Darating din tayo diyan.

Naalala ko tuloy yung sabi ni Ate Love sa akin dati, “May iba-iba tayong calling sa ibat-ibang panahon.” Something ganun. At in fairness, sang-ayon ako sa kanya. Saan kaya ako tatawagin sa susunod? 🙂

0

Another lousy poem

Hooray for this Wednesday
A perfect day to run away
Of course, I’m only joking.
Or maybe not. HAHAHAhey!

Stress said “Hello,” and myself said,
“O yes, oooh, well, oh Hi there!”
Stress felt welcomed and so stayed
And behold, a perfect day

A perfect day to write a poem
A lousy poem, oh yes, it is!
Coz I need me time, I need space
To help me say goodbye to Stress 🙂