0

Sapatos ng panghihinayang HAHAHA

IMG20170424165719

Hahaha. May nakita akong magandang sapatos sa Ukay. Maganda talaga. Pakiramdam ko para sa akin yun. Sinukat ko, saktong-sakto lang. Inilakad ko, aba pwede! Tama lang yung taas, di nakakatisod, di nakaka-ilang. P300 lang, pero di ko binili. Napaisip kasi ako, baka di ko naman pala kailangan, baka di ko rin magamit, sayang lang.

Pag-uwi naisip ko, dapat yata binili ko. Babalikan ko yun! Pag nandun pa, bibilhin ko na talaga. Kung wala na, hayy, sayang…

Oo, sayang, pero di dapat masaktan kung may iba nang nakabili, kasi kahit sobrang swak sa akin yung sapatos, ako naman kasi yung umayaw.

Advertisements
0

Ginusto ko pero

Ginusto kong gumawa ng kanta
Pero parang sa akin, di yun natural
Ginusto kong tumula
Pero kasi, di ako sa ganun kilala
Ginusto kong sumayaw
Pero di naman yata bagay
Ginusto kita
Pero alam kong di talaga tayo para sa isat-isa
HAHA

Ginusto kong magseryoso
Pero di ko yata kayang hindi tumawa
Ginusto kong magtrabaho
Pero ang lakas kasi ng wi-fi
Ginusto ko naman talagang magsipag
Pero hinihila ako ng kama huhu
Ginusto kong humugot
Pero wala pala akong paghuhugutan
HAHAHA

Ginusto kong paabutin ito sa 100 words
Pero wala na kong mapigang salita
Pero syempre gagawan ko ng paraan HAHAHA

0

Pilipinas kong mahal

Kinakanta namin noon tuwing Friday
Ang ‘Pilipinas kong mahal’
Sinisimulang mababa
Para maabot yung linyang
‘Ang laya mo’y babantayan’

Napakataas kasi nun.
Kailangan ng matinding buwelo.
Di basta-basta pinapasukan
Kaya nga dapat simula pa lang,
Talagang pinaghahandaan na.

Minsan, pag sobrang taas
May ilang di na kumakanta
Di naman daw abot e,
Di lalabas ang boses
Kung mapapahiya lang din, wag na lang.

Kay lungkot diba,
O Pilipinas kong mahal?
Hanggang kelan kami di iimik
Bakit ba ang hirap abutin
Ng laya mong inaasam namin?

Hanggang kailan kami mag-aalangan
Na ang laya mo ay bantayan?

0

Walang kondisyon

Grabe ang pag-ibig ng Panginoon sa ating lahat. Walang katulad.
Mahal niya tayo kahit marami tayong pagkukulang. Grabe. Nakakalunod. Ibang klase.
Mahal niya tayo kasi mahal niya tayo. Walang kondisyon.
Wala tayong dapat patunayan. Hindi na natin kailangang magpakitang-gilas pa.
Sigurado ang pagmamahal ng Diyos sa atin.

Ang tanong, gaano naman natin kamahal ang ating Panginoong Diyos?
Panigurado, di natin matutumbasan ang pag-ibig niya. Di natin kaya. Basta, ang nais niya, mahalin natin siya nang buong puso, buong isip, buong kaluluwa, at buong lakas.

E kumusta naman ang pag-ibig natin sa kapwa?
Nagmamahal din ba tayo nang walang kondisyon? Ehem.

0

Birthday countdown

When Ber-months come in, countdown to Christmas also begin
And well, as my closest friends know,
I also start a countdown with my twin.

When we were younger, we would sit up the side car of our tricycle
And sing, “Happy birthday to me,” wholeheartedly ๐Ÿ™‚
Aaah I miss those days โค

Yes, we were kids then
And our neighbor would always ask us to go down, worried thatย we might fall.
But we never did till we finish our birthday song. Haha

Sitting side by side, we smile, raise our arms, and sing as loud as we can.
Happy birthday to me! ๐Ÿ™‚

 

*This post is written in response toย Daily Prompt: Cake

0

Ano nga ulit yung isusulat ko?

Ilang gabi ko nang gustong magsulat pero pag magsusulat na ako, biglang umaatras yung mga salita.
Gaya ngayon. Nawala na naman sila. Siguro dahil hindi pa ako sigurado sa gusto kong sabihin kaya bigla akong nauutal.

Sige, ganito kasi. Gusto ko lang talaga isulat yung kwentuhan namin ni Cha nung Tuesday.
Pero bigla ko naiisip yung mga ganap sa Pilipinas ngayon. Mga adik, basta-basta pinapatay. Si Marcos, ipapalibing sa LibinganNgMgaBayani. Ang labo.

Gusto ko talaga sanang magsulat ng masasayang moments this week pero pakiramdam ko parang wala kong karapatang magsaya kasi nga magulo ang mundo ngayon. Haist. E paano yan?

0

Confessions from my younger self hehe

I was loud.
People thought they knew me a lot.
But actually, they didn’t.

I was great in hiding my feelings, thoughts and emotions. I chose intellectual topics to avoid personal ones. I didn’t speak about any of my crushes nor my embarrassing moments. I created an image I wanted to present and maintained that “image.”

But thank God, He reminded me that it’s okay to get personal. To say what’s in my heart. To be me. No need to restrict myself nor wear masks. No need to be impersonal.
I just got to live honestly and love truly. Oooooh. ๐Ÿ™‚