0

Masakit?

Ang sakit ng balikat ko. Pati braso at likod. Hayy, masakit pala sa katawan magsurfing. Hahaha.

Kahapon, mag-enjoy lang ang nasa isip ko. Lusong! Sampa sa board, abang ng alon, kampay-kampay, tapos tayo. Pero syempre nahulog din ako at nadulas, nauntog sa board at nahampas ng alon.

May isang beses nahulog ako, pag-ahon ko, buhangin na. Hirap bumwelo pabalik kasi sunod-sunod yung alon. Nung bubuhatin ko na yung board, mabigat pala! Ayun, bumagsak sa paa ko! Hahaha, iyak-tawa ako. 😅 Gusto kong magpahinga pero tinatawag na ako ng instructor ko. Sinisigaw ko, “Can I rest for a while?” Di nya naririnig. Sabi nya, “Lie down.” Sakay na daw uli ako sa board. Ayun. Wala nang time para damhin ang sakit. Go na ulit para sa next wave. Wehehehe. 🌊

0

Alon

Tingin daw sa likod para makita pag may parating na alon. Tinitignan ko naman, pero hindi ko malaman kung alin bang alon ang pwedeng sabayan. Pag may alon na mukhang okay, ang sunod kong problema, timing. Para akong ewan. Natatakot na nag-aalangan. Kaya madalas, hinihiga ko na lang. Di na ako nagbabakasakali. Siguro ayokong mapahiya? Ayokong sumubok tapos mali pala.

Mahina sa timing. Takot sumubok. Mas pipiliin pang wala na lang gawin kaysa sabayan yung alon na alanganin. Di ko alam.

Pero yung totoo, deep inside, gustong-gusto kong makatyempo ng alon na sapat ang taas at pwede kong sabayan, yung tipong magdadala sa akin nang swabe sa pampang. Sana makabalik ako. At sana pagbalik ko, may tapang na akong baon para sumabay sa kahit ano pang alon.

0

Closure

Aaand that ends it all. Finally, tapos na. Pwede nang isara yung libro. Pwede nang magsimula ng panibagong kwento. Yeaah, syempre di mawawala yung mga hugot from the past, pero hindi na yun yung main issue. Tapos na yun. Nakaraan na. Pwede nang mag-move on nang mas kumpleto. Hindi naman na ako nanghihingi ng sorry, pero thank you pa rin. 🙂 Pakiramdam ko, na-validate yung feelings ko noon. Hindi naman pala ako nag-iinarte lang. Pero seryoso, kinakabahan ako. Natatakot ako sa next chapter. Ang weird, pero oo. Iniisip ko, kaya ko bang maging vulnerable ulit?

Hmm. Yes, my friend. Kakayanin. Unti-unti. ❤

61513068_1354341638052022_8695758162357125120_n

0

Luneta

Finally, nakaiyak na ako. Hahaha ang tagal kong hinintay ito. Ilang araw ko nang gustong maglabas ng mga luha. Finally kagabi, di ko na pinigilan. Nung una, maduwal-duwal pa ako, pero nung narinig ko na yung tunog ng iyak, nagtuloy-tuloy na. Owyeah. Haha ang haba super, nakaka-miss din pala umiyak. Sobrang nakakaginhawa at nakakagaan ng pakiramdam! Feeling ko nailabas ko lahat ng sama ng loob ko. 🙂

Hayyyy hahaha nakakatawa at nakakatuwang alalahanin. It was really a night to remember. Grabe, kada gabi may bagong ganap sa buhay ni Jas. How I wish na-record ko lahat. Haha, bahala na si Memory. 🙂

0

Tsktsktsk.

Ayoko pero gusto ko.
Na-eenjoy ko kasi.
Sorry na.

Oops, hala, seryoso ba?
Wag ganun.
Chummy lang ito.
Or not.
Mukhang big deal na.

Gusto kong sabihing walang effect sa akin, pero di yun totoo.

Nauubos oras ko, as in literal na oras.
Ang tagal kong bumangon, nakaka-guilty na.

Di ko magawa yung mga dapat kong gawin.
Hindi na nakakatulong, nakaka-distract talaga.

Okay lang naman daw basta in moderation.

Pero pag na-eenjoy na, kaya pa bang i-moderate lang?
Mahirap yun. Mahirap kontrolin ang sarili.

Anyare sayo, Jas?
Saan mo hinahanap ang saya?

Diba sabi mo, Sa Diyos hanapin ang kaligayahan?

0

Thanks for the hug

It was my first day in graduate school and I had some questions: Will it be fun? Will it be difficult? Can I handle it?

I was sitting in the bus, with my sister, Ate Win. We talked about our new chapters in life–her new job as a lecturer and my new endeavor as a graduate student. We were both excited and nervous because we do not know what to expect.

Before going down the bus, my supportive sister hugged me tightly. That warm hug made me feel empowered and reminded me I am not alone. Thanks for that hug!